👤 Dorosły człowiek, nie dziecko

Osoba niesamodzielna może potrzebować pomocy przy ubieraniu, jedzeniu, poruszaniu się czy organizacji dnia. Nie oznacza to jednak, że traci swoją dorosłość, doświadczenie i prawo do decydowania o sobie.

W codziennej opiece łatwo nieświadomie zacząć mówić do seniora lub osoby wymagającej wsparcia jak do dziecka. Zdrobnienia, przesadnie uproszczony język, infantylny ton czy podejmowanie wszystkich decyzji bez pytania mogą ranić, nawet jeśli wynikają z troski.

💬 Zamiast mówić:
„No dobrze, zjemy teraz grzecznie obiadek”

lepiej powiedzieć:
„Czy masz ochotę teraz zjeść obiad, czy wolisz za chwilę?”

To drobna różnica w słowach, ale duża różnica w sposobie okazywania szacunku.

Warto pamiętać:

💙 zwracaj się do osoby niesamodzielnej jak do dorosłego człowieka,

🗣️ unikaj zdrobnień, jeśli nie wiesz, czy są przez nią lubiane,

🤝 pytaj o zdanie i daj możliwość wyboru,

👂 słuchaj, nawet jeśli odpowiedź wymaga więcej czasu,

🌿 pomagaj tylko w takim zakresie, w jakim jest to potrzebne.

Nadmierne wyręczanie może odbierać poczucie sprawczości. Z kolei możliwość podjęcia nawet drobnej decyzji, na przykład wyboru ubrania, posiłku czy pory odpoczynku, wzmacnia samodzielność i poczucie własnej wartości.

Osoba niesamodzielna nadal ma swoją historię, charakter, przyzwyczajenia i granice.

👤 Potrzeba wsparcia nie odbiera dorosłości. Pomagajmy z troską, ale także z szacunkiem.

Materiał przygotowany w ramach kampanii „STOP NIESAMODZIELNOŚCI” w projekcie „Zdrowy subregion, opieka długoterminowa dla osób potrzebujących wsparcia w codziennym funkcjonowaniu z terenu subregionu południowego.”

#FunduszeUE #FunduszeEuropejskie #STOPNiesamodzielności #Godność #Szacunek #Podmiotowość #OpiekaZSercem #WsparcieOpiekunów #ZdrowySubregion